اشعار فرشاد

وقتی نیستی ای پـرنده قلب من لبریز درده

وقتی هـسـتی در کنـارم دیگه آرزو نـدارم

وقتی که گذاشـتی رفتی دلمو کردی تو داغون

ازغم فراق عشـقم سر می ذارم به بـیابون

می دونم که برمی گردی لـب می ذاری روی لبهام

می دونی ,همه می دونـن بی تو من تـنهای تــنهام

ای پرنـده تا همیـشه روی بـوم دل من باش

آب ودونـت میـشه بـوسهعشق من تو عاشقم باش

                                                             شعرازخودم

اولین شعرم , ردیفش درد بود قصه تنهایی یک مرد بود

قصه مردی که ازشهر سکوت ناله راهمراه خود آورده بود

سرگذشت شاعری که سالها درغریبی زندگی می کردبود

چهره پژمرده وبی جان من نقش مرگی درهوای سرد بود

مثل پاییز همیشه جاودان رنگ وروی واج هایم زرد بود

هرکلامی راکه می گفتم طلاست دست هاهی من کشیدم گرد بود

من  شمارش کردم آن ابیات زوج  چون به آخر می رسیدم فرد بود