اشعار فرشاد

در کـنـارت بـودم و قـدرم ندانستی عـزیز من تو رو می خواستـمو منو نخواسـتی ای عـزیـز

تو منو دوستم نداری ولی افسـوس نمیگیواسـه مـن یه بـت شـدی تو ای هـمه درمـونــدگـی

بازیچه ات شدم یه فصـله ایـنوتو خـوب می دونی ولی این آخرفصــله , می دونـم پشـــیمونی

من ازت هیچی نمی خوام دیگه هرگز خوب من عشق من بودی و هستی تا ابد ای خوب من

دیگه یخ کرد عـشق داغم توی یخـچال نگات لبامـم خشکـید عـزیزم چــون که دوره از لــبات

حـالا من میـرم ز پـیشـت تا هـمیشه بهـترین عـشق من بوده و هسـتی حرف من فقـط هـمین

                                                                                  شعر از فرشاد  

نازنینم از دورویی نـنگ داشت   کی درون سـینه قـلبی سنـگ داشـت

هرکسی گـرشـد شـبـیه یـارمـن   کـی شـنـاسـد ایـن دل بـیـمار مــــــن

کـیـستی؟ ناآشـنـایی , او نـه ای  راسـتی گـرنیـستی او , پس که ای؟

ای خدااوی من این دیوانه نیست اوی مـن بـا قـلب مـن بـیگانه نیست

ای خدا یـا بـازده او را بـه مــن   یـا ز جـا بـنیـاد امــیـدم بــــــــــــــکن

                                                                                          فرشاد